การฝึกเดินที่บ้านหลังโรคหลอดเลือดสมองไม่ได้เริ่มที่การพยุงให้ลุกเดินทันที แต่เริ่มจากการนั่งให้มั่น ลุกยืนให้ได้ ถ่ายน้ำหนักลงขาข้างอ่อนแรงให้เป็น แล้วจึงค่อยก้าว ลำดับนี้สำคัญเพราะการข้ามขั้นคือสาเหตุอันดับหนึ่งของการหกล้มในเดือนแรกหลังกลับบ้าน
ข่าวดีคือสิ่งที่ทำที่บ้านมีผลจริง งานวิจัยแบบสุ่มที่ตีพิมพ์ในวารสาร BMJ เมื่อปี พ.ศ. 2569 ศึกษาผู้ป่วยสโตรกที่กลับมาอยู่บ้านแล้ว 370 คน พบว่าโปรแกรมที่บ้านซึ่งผสมการฝึกออกกำลังกายให้กลายเป็นนิสัยประจำวัน การแก้จุดเสี่ยงในบ้าน และการฝึกเดินออกนอกบ้านอย่างมีเป้าหมาย ลดอัตราการล้มลงได้ 33 เปอร์เซ็นต์ เมื่อติดตามครบ 12 เดือน
สรุปสั้นสำหรับคนรีบ
- ลำดับการฝึกคือ นั่งมั่น ลุกยืน ถ่ายน้ำหนัก แล้วจึงก้าว ไม่ใช่พยุงเดินตั้งแต่วันแรก
- งานวิจัย 370 คนพบว่าโปรแกรมที่บ้านแบบครบองค์ประกอบลดอัตราการล้มได้ 33 เปอร์เซ็นต์ แต่ ไม่ได้ลดจำนวนคนที่ล้มอย่างน้อยหนึ่งครั้ง จึงไม่ใช่การรับประกันว่าจะไม่ล้มเลย
- การฝึกซ้ำของงานจริง เช่น ลุกนั่งและเดิน ช่วยให้เดินได้ไกลขึ้นเฉลี่ยประมาณ 35 เมตร เมื่อเทียบกับการดูแลตามปกติ
- จุดเสี่ยงในบ้านที่ต้องแก้ก่อนเริ่มฝึกคือ พื้นลื่น ของวางพื้น ไฟสลัว และทางเดินไปห้องน้ำตอนกลางคืน
- คนช่วยต้องยืนด้านที่อ่อนแรง เยื้องไปทางหลังเล็กน้อย และประคองที่ลำตัว ห้ามดึงแขนข้างอ่อนแรง
1. ก่อนเริ่มฝึกเดิน ต้องผ่านอะไรมาก่อน
ครอบครัวมักอยากให้ท่านเดินเร็วที่สุด เพราะรู้สึกว่าการเดินได้คือสัญญาณว่าหาย แต่การเดินเป็นทักษะที่ต้องอาศัยหลายอย่างพร้อมกัน ได้แก่ การควบคุมลำตัว การรับน้ำหนักของขาข้างอ่อนแรง การทรงตัว และการมองเห็นสภาพแวดล้อม ถ้าข้อใดข้อหนึ่งยังไม่พร้อม การเดินจะกลายเป็นการล้มรอเวลา
ก่อนฝึกเดิน ควรให้ผู้ประเมินตรวจอย่างน้อยห้าเรื่องนี้
- การทรงตัวขณะนั่งและยืน นั่งได้มั่นโดยไม่ต้องยันหรือไม่ ยืนได้นานแค่ไหนโดยมีคนประคอง
- ปลายเท้าตก ถ้าปลายเท้ายกไม่ขึ้น ขาจะเกี่ยวพื้นและล้มง่ายมาก อาจต้องใช้อุปกรณ์พยุงข้อเท้า
- การมองเห็นและการรับรู้ด้านข้าง บางรายมองไม่เห็นหรือไม่สนใจสิ่งที่อยู่ด้านที่อ่อนแรง จึงชนของบ่อย
- ความดันโลหิตตกเวลาลุก ถ้าลุกแล้วหน้ามืด ต้องแก้เรื่องนี้ก่อน
- ยาที่ทำให้ง่วงหรือเวียน ควรให้แพทย์ทบทวนรายการยาถ้ามีอาการง่วงกลางวัน

2. งานวิจัยบอกว่าอะไรได้ผล
การฝึกซ้ำของงานจริง
งานทบทวนของ Cochrane ที่รวมการทดลอง 33 ชิ้น ผู้ป่วย 1,853 คน ศึกษาการฝึกแบบทำซ้ำในงานที่มีความหมายจริง เช่น ลุกนั่ง ยืน ก้าว เดิน พบว่าช่วยให้ เดินได้ไกลขึ้นเฉลี่ยประมาณ 35 เมตร (ช่วงความเชื่อมั่น 95% อยู่ที่ 18 ถึง 51 เมตร จาก 9 งาน ผู้ป่วย 610 คน) และช่วยเรื่องความสามารถในการเดินใช้งานจริงอย่างมีนัยสำคัญ โดยคุณภาพของหลักฐานอยู่ในระดับปานกลาง
ใจความสำคัญคือ สิ่งที่ฝึกต้องเป็น งานที่ใช้จริง ไม่ใช่การบริหารกล้ามเนื้อลอย ๆ การฝึกลุกจากเก้าอี้ซ้ำ ๆ จึงมีค่ามากกว่าการนั่งยกขาเฉย ๆ
โปรแกรมที่บ้านกับการกันหกล้ม
งานวิจัยแบบสุ่มในวารสาร BMJ ปี พ.ศ. 2569 ศึกษาผู้ป่วยสโตรกที่กลับมาอยู่บ้านและยังเดินได้ 370 คน แบ่งเป็นกลุ่มที่ได้โปรแกรมที่บ้านซึ่งมีสามองค์ประกอบ กับกลุ่มที่ได้การดูแลตามปกติ องค์ประกอบของโปรแกรมคือ
- การฝึกออกกำลังกายเชิงหน้าที่จนกลายเป็นนิสัยที่แทรกอยู่ในกิจวัตร
- การลดจุดเสี่ยงที่ทำให้ล้มภายในบ้าน
- การฝึกเดินออกนอกบ้านอย่างมีเป้าหมาย โดยมีนักกายภาพบำบัดและนักกิจกรรมบำบัดทำงานร่วมกัน
ผลเมื่อติดตามครบ 12 เดือน คือกลุ่มที่ได้โปรแกรมมี อัตราการล้มน้อยกว่า 33 เปอร์เซ็นต์ และยังดีขึ้นในเรื่องความมั่นใจของตัวเอง ความเร็วในการเดิน และการออกไปใช้ชีวิตนอกบ้าน
แต่ต้องอ่านให้ครบ งานวิจัยนี้ไม่พบความต่างในเรื่องจำนวนคนที่ล้มอย่างน้อยหนึ่งครั้ง พูดง่าย ๆ คือโปรแกรมช่วยให้ล้ม น้อยครั้งลง ไม่ได้แปลว่าจะไม่ล้มเลย ครอบครัวจึงยังต้องเตรียมแผนรับมือเมื่อเกิดการล้มไว้เสมอ
3. จัดบ้านก่อน แล้วค่อยฝึก
การแก้จุดเสี่ยงในบ้านเป็นหนึ่งในสามองค์ประกอบของโปรแกรมที่ได้ผลในงานวิจัยข้างต้น และเป็นส่วนที่ครอบครัวทำได้เองทันทีโดยแทบไม่มีค่าใช้จ่าย
- เก็บของที่วางพื้นออกจากเส้นทางเดินประจำ โดยเฉพาะเส้นทางจากเตียงไปห้องน้ำ
- เอาพรมเช็ดเท้าแบบไม่มียางกันลื่นออกให้หมด
- ติดไฟกลางคืนให้มองเห็นทางตลอดเส้นทาง ไม่ใช่สว่างเฉพาะในห้อง
- เลือกรองเท้าที่หุ้มส้น พื้นกันลื่น ไม่ใส่รองเท้าแตะหลวมในบ้าน
- จัดเก้าอี้ที่มีที่พักแขนไว้ในจุดที่ท่านมักเดินผ่าน เพื่อให้มีที่พักระหว่างทาง
- ถ้าพื้นห้องน้ำลื่น ให้ใช้เก้าอี้นั่งอาบน้ำไปก่อนจนกว่าจะติดราวจับได้
รายละเอียดเพิ่มเติมเรื่องการทำบ้านให้ปลอดภัยอ่านได้ที่ เช็กลิสต์บ้านกันหกล้มสำหรับผู้สูงอายุ และถ้าบ้านมีบันไดต้องขึ้นลงทุกวัน ดูแนวทางได้ที่ ผู้สูงอายุกับบ้านสองชั้น
4. คนช่วยยืนด้านไหน และจับตรงไหน
เรื่องนี้ครอบครัวทำผิดกันมากที่สุด และเป็นสาเหตุของทั้งการล้มและอาการปวดไหล่เรื้อรัง
ยืนด้านที่อ่อนแรง เยื้องไปทางหลังเล็กน้อย
ยืนด้านที่อ่อนแรงเพื่อรับน้ำหนักได้ทันถ้าเข่าทรุด และเยื้องไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อไม่ขวางทางเดิน การยืนด้านที่แข็งแรงทำให้ช่วยไม่ทันเวลาล้ม
ประคองที่ลำตัว ไม่ใช่ดึงแขน
ใช้มือประคองที่เอวหรือสะโพกด้านที่อ่อนแรง หรือใช้เข็มขัดพยุงถ้ามี ห้ามดึงหรือยกที่แขนข้างอ่อนแรง และห้ามสอดมือยกใต้รักแร้ เพราะข้อไหล่ข้างนั้นมีกล้ามเนื้อพยุงไม่แข็งแรงเหมือนเดิม การดึงทำให้บาดเจ็บและปวดเรื้อรังได้
เดินช้ากว่าที่อยากให้เป็น
ความเร็วที่ปลอดภัยคือความเร็วที่ท่านควบคุมเท้าได้ทุกก้าว ถ้าเราเดินเร็วกว่าแล้วลากท่านตาม นั่นคือจังหวะที่เสี่ยงที่สุด
รู้ว่าถ้าท่านจะล้ม ต้องทำอย่างไร
อย่าพยายามรับน้ำหนักทั้งตัวไว้ เพราะจะล้มทับกันทั้งคู่ ให้ประคองลำตัวและค่อย ๆ พาให้ลงนั่งกับพื้นอย่างควบคุม แล้วค่อยหาวิธีพยุงขึ้น ถ้าท่านล้มแล้วลุกเองไม่ได้ ห้ามฝืนยกคนเดียว ให้เรียกคนช่วยหรือโทรขอความช่วยเหลือ

5. ฝึกอย่างไรให้กลายเป็นนิสัย ไม่ใช่การบ้าน
จุดเด่นของโปรแกรมที่ได้ผลในงานวิจัยคือ การทำให้การฝึกกลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตร ไม่ใช่กิจกรรมแยกที่ต้องหาเวลาเพิ่ม วิธีที่ทำได้จริงในบ้านทั่วไป
- ผูกการฝึกกับสิ่งที่ทำอยู่แล้ว เช่น ลุกยืนสามครั้งทุกครั้งก่อนเข้าห้องน้ำ หรือยืนถ่ายน้ำหนักขณะแปรงฟัน
- เดินไปจุดหมายจริง แทนการเดินกลับไปกลับมาในห้อง เช่น เดินไปหยิบของในครัว เดินไปรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน
- ค่อย ๆ ขยายระยะ จากในบ้านเป็นระเบียง แล้วเป็นหน้าบ้าน แล้วจึงเป็นซอย โดยดูว่าเหนื่อยแค่ไหนและกลับได้ไหม
- มีเป้าหมายที่ท่านอยากทำจริง ๆ เช่น เดินไปร้านปากซอยเองได้ หรือเดินไปวัดได้ในวันพระ เป้าหมายที่มีความหมายทำให้ฝึกต่อเนื่องกว่าการนับจำนวนก้าว
ถ้าท่านล้มแล้วลุกเองไม่ได้ ทำอย่างไร
ครอบครัวควรซ้อมเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้า เพราะเวลาเกิดขึ้นจริงมักตกใจจนทำผิด
- อย่ารีบยกขึ้นทันที ให้ถามก่อนว่าปวดตรงไหน ขยับแขนขาได้ไหม ศีรษะกระแทกหรือเปล่า
- ถ้าปวดมาก ขยับไม่ได้ ศีรษะกระแทก หรือกินยาต้านการแข็งตัวของเลือดอยู่ ให้โทร 1669 และอย่าเคลื่อนย้ายเอง
- ถ้าท่านรู้สึกตัวดีและไม่เจ็บมาก ให้ค่อย ๆ พลิกตะแคง ตั้งเข่า ใช้เก้าอี้มั่นคงเป็นที่ยัน แล้วค่อย ๆ ลุกเป็นขั้น โดยเราประคองที่ลำตัว ไม่ใช่ดึงแขน
- คนเดียวยกไม่ไหวให้เรียกคนช่วย การฝืนยกทำให้ทั้งคู่บาดเจ็บ
- หลังลุกได้แล้วให้สังเกตอาการต่ออีก 24 ชั่วโมง ถ้ามีอาการใหม่ เช่น ซึมลง สับสน ปวดศีรษะมาก หรืออาเจียน ให้พาไปโรงพยาบาลทันที
6. ข้อผิดพลาดที่ครอบครัวมักทำ
- ให้เดินเร็วเกินระดับที่คุมได้ เพราะดีใจที่ท่านเริ่มเดินได้ ซึ่งมักจบที่การล้มครั้งแรกและความกลัวที่ตามมาอีกหลายเดือน
- ใช้ไม้เท้าหรือวอล์กเกอร์ที่ซื้อตามภาพ โดยไม่ได้วัดความสูงและไม่ได้ฝึกใช้ ทำให้ทรงตัวแย่ลงกว่าเดิม
- จับมือท่านเดิน ซึ่งดูเหมือนช่วย แต่ความจริงคือดึงแขนข้างอ่อนแรงและทำให้เสียสมดุล
- ฝึกเฉพาะในบ้านจนชิน แล้วออกไปเจอพื้นต่างระดับหรือทางลาดนอกบ้านแล้วล้ม
- หยุดให้ท่านเดินเลยหลังล้มครั้งแรก เพราะกลัว ทั้งที่การหยุดเคลื่อนไหวทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรงลงและเสี่ยงล้มมากขึ้นในระยะยาว
- ฝึกตอนที่ท่านเหนื่อยที่สุดของวัน เช่น เย็นมากแล้ว ซึ่งเป็นช่วงที่การทรงตัวแย่ที่สุด
7. เมื่อไรควรให้ทีมมืออาชีพช่วย
- ท่านล้มแล้วอย่างน้อยหนึ่งครั้งหลังกลับบ้าน หรือเกือบล้มบ่อย ๆ
- ปลายเท้าตก หรือขาลากจนเกี่ยวพื้น
- ลุกแล้วหน้ามืด หรือทรงตัวได้ไม่เท่ากันในแต่ละวัน
- ครอบครัวประคองแล้วรู้สึกว่าเอาไม่อยู่ หรือผู้ดูแลเริ่มปวดหลัง
- ไม่แน่ใจว่าควรใช้ไม้เท้าแบบไหน หรือจำเป็นต้องใช้อุปกรณ์พยุงข้อเท้าหรือไม่
- ฝึกเองมา 4 ถึง 6 สัปดาห์แล้วไม่มีอะไรเปลี่ยน
นักกายภาพบำบัดของ KIN HomeCare ไปฝึกถึงบ้าน ประเมินการทรงตัว เลือกอุปกรณ์ที่เหมาะกับท่านและกับพื้นบ้านจริง ชี้จุดเสี่ยงในบ้านให้แก้ และสอนครอบครัวให้ประคองอย่างปลอดภัย ค่าบริการครั้งละ 1,800 บาท ครั้งแรกโปรโมชั่น 1,500 บาท ถึง 31 ธันวาคม พ.ศ. 2569 แพ็ก 10 ครั้ง 15,000 บาท สอบถามพื้นที่ให้บริการกับเจ้าหน้าที่ได้
ถ้าท่านยังต้องมีคนช่วยตลอดวันและครอบครัวดูแลเองไม่ไหว ดูแนวทางจัดกำลังคนได้ที่ การจัดกะผู้ดูแลผู้สูงอายุ
คำถามที่พบบ่อย
หลังสโตรกจะกลับมาเดินได้ไหม
ขึ้นกับความเสียหายของสมองและสภาพร่างกายเดิมเป็นหลัก หลายรายกลับมาเดินได้โดยใช้อุปกรณ์ช่วย บางรายเดินได้เองในระยะสั้น ๆ และบางรายยังต้องใช้รถเข็นเป็นหลัก สิ่งที่ช่วยได้แน่นอนคือการฝึกงานที่ใช้จริงอย่างสม่ำเสมอและการไม่ปล่อยให้นอนนิ่งนาน
ควรเริ่มฝึกเดินเมื่อไร
ให้ทีมรักษาเป็นผู้ประเมินความพร้อม โดยทั่วไปยิ่งเริ่มขยับได้เร็วตามที่ปลอดภัยยิ่งดี แต่การเริ่มเดินก่อนที่การทรงตัวจะพร้อมเป็นสาเหตุของการล้มที่พบบ่อยที่สุด
ใช้ไม้เท้าแบบไหนดี
ไม่มีชนิดเดียวที่เหมาะกับทุกคน ไม้เท้าขาเดียว ไม้เท้าสี่ขา และวอล์กเกอร์ เหมาะกับระดับการทรงตัวที่ต่างกัน และความสูงต้องวัดให้พอดีกับตัวท่าน ควรให้นักกายภาพบำบัดเลือกและฝึกใช้ให้ก่อนซื้อ
ท่านกลัวล้มจนไม่ยอมเดิน ทำอย่างไร
ความกลัวหลังล้มเป็นเรื่องปกติและมีผลมากกว่าที่คิด วิธีที่ได้ผลคือเริ่มจากระยะสั้นมากในที่ที่ท่านรู้สึกปลอดภัย มีคนอยู่ด้วยทุกครั้ง และค่อย ๆ ขยายระยะ ไม่ใช่กดดันให้เดินไกลเพื่อพิสูจน์ว่าทำได้
เดินได้แล้วยังต้องฝึกอยู่ไหม
ต้อง เพราะความสามารถในการเดินลดลงได้ถ้าหยุดใช้ งานวิจัยที่ลดการล้มได้ใช้โปรแกรมต่อเนื่องถึง 6 เดือนและติดตามผลถึง 12 เดือน จึงไม่ใช่สิ่งที่ทำสองสัปดาห์แล้วเลิก
ถ้าล้มแล้วไม่มีอะไร ต้องไปโรงพยาบาลไหม
ควรให้แพทย์ดูถ้าล้มแล้วศีรษะกระแทก กินยาต้านการแข็งตัวของเลือดอยู่ ปวดจนลุกไม่ไหว หรือมีอาการผิดปกติใหม่หลังล้ม แม้จะดูไม่มีแผลภายนอกก็ตาม
ปรึกษาทีม KIN HomeCare
ถ้าอยากให้มีคนมาดูว่าท่านพร้อมฝึกเดินแค่ไหน และบ้านของเรามีจุดไหนที่ต้องแก้ก่อน โทรมาคุยกันได้ ไม่มีค่าใช้จ่ายในการปรึกษา
- กายภาพบำบัดที่บ้าน โทร 095-767-6307
- สอบถามบริการดูแลที่บ้านทั่วไป โทร 061-881-9399
- LINE @KINHOMECARE
- สิ่งที่ได้จากการปรึกษา: ทีมช่วยประเมินว่าควรเริ่มจากขั้นไหน ต้องใช้อุปกรณ์อะไร และบอกตรง ๆ ถ้าประเมินแล้วครอบครัวฝึกเองได้
ข้อมูลนี้เพื่อความรู้ทั่วไปสำหรับครอบครัว ไม่ใช้แทนคำแนะนำของแพทย์ที่ดูแลคุณพ่อคุณแม่
เรียบเรียงโดยทีม KIN HomeCare · ราคาอ้างอิงเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2569 โปรดยืนยันกับเจ้าหน้าที่ก่อนใช้บริการ





